
BOAGIES OOR
Eftir
nyghtfaa, da poorie gjings araagin
Koories’im
sam’is a hurchin ati’da neuk a’da shaamir,
apo’a skelf
ir sumwy inahint me, kloss bie
da blattrin
lowe, at da fætil hert
owreseein aa
da flughtirs a’midchiks, moghs, flies
an iddir
timmirsim saatilyts.
Poorie krugs
him sikkis he
da Bosfiris,
bitjit quhan da spyog roonds and yokks
an
obchik’at’s atill’is fæs, hit’s aa noght damoarn:
a nivir-liet
shaa a’pyaag, an no a
varg fir
propir fie. He skjoos his hed an
tentilie
draas his kloors: dat’s him. Stappit fast:
Næ buddir
ava. Mær o’a varg t’yokk a boagie hygh
abøn da
flør, ati’da lift. Quhan he gjits his ie
apo da
tivlig a’da røf an waa
ir klimmirs
da hyght a’da jam a’da doar
I koorie me
doon fardir ati’da shær
sikkis I
miesel
froasint
ati’da hidmist taas a’lyf. Bit dan da foan
gjings,
hit’s Adam Wiedeman shaargin
‘at sumien’s
stowin awa mie dræms. I promies
‘at A’ll send’im twartrie mær, shøn as A’m dræmt dim.
His start in
Cheerie, sie de shortlie. An noo, hit’s a mogh
‘at’s laandit’po da fræm o’a piktir, a prent
a’Caraveggio’s Depoanmint
a’Kryst. Poorie baals him
aff a’da jam, lowps twaartrie lents læk a poal-vaaltir,
flies trow da æir an wie bæth spjogs
haals da mogh aff a’da swaart metal fræm.
He hunkirs læk a kjunnien, swaps mogh atil’is moo.
Slems a’chaas, klakks a’tung, swag a’hed.
Luv is jit mær sikkir’is poarnoagrafie.
I haal a bottil bakk fæ oot a’da brukk-bukkit,
twaartrie pierie syps a’vodka ati’da dregs a’him,
ows dim apo mie fingirneb an draa hit
owir mie mull, bit kanna kjill da smakk.