VIÐURKENNING                                        (RECOGNITION)

Að hæðarbaki

Ég rakst á hann langa langa

langa langa langa langafa minn

sem bjó ennþá í kotinu gamla, lága

að hæðarbaki, handan við

bæjarmörkin, þangað sem enginn fer nú.

   Aldurhniginn og boginn í baki var hann

   en glotti samt tannlausum gómum

   og hló, líkur Pétta, og talaði.

Það hljómaði einsog hollenska fannst mér

eða færeyska – ég skildi ekki orð

en seildist í minni mitt

vitnaði í kvæði eftir Vagalaand, og sagði:

„Hvert ertu að fara, faðir?“

   Ungur var hann ekki en brást svo hart við

   að hann virtist vera það. Og í augum hans

   logaði glóð sem ég vissi

   að var viðurkenning.

                        Hann þekkti mig vel.

SMÆKKUN                                                 

Velkomin á minjasafnið

Það er pínulítið kot

með pínulitla uppskeru

handa pínulitlum lömbum

og pínulitlum hestum.

            Sjáðu, hér er litla Hjaltlandskýrin,

            litli köttuirnn, sem liggur og klórar.

Og pínulitla húsið

fyrir pínulitla fólkið

sem notar pínulítil orð

um pínulítil málefni

            einsog

„Verður nóg til handa börnunum?“

            eða

„Ættum við kannski að koma okkur til Kanada?“ 

EINANGRUNARSTEFNA                                                     (ISOLATIONISM)

Síðasti málsvari norrænu í sókninni

Hann átti heima í afskekktum dal

í þreytandi göngufjarlægð frá vegi eða húsi.

Hann klöngraðist yfir klettabelti

mældi hæðina sér til gamans

fangaði fuglsunga úr hreiðrum sínum

og veiddi á stöng í vötnunum,

            hafði ógeð á bragðinu af mat sem

                        skorti sjávarkeiminn.                 

Svo einn dag uppgötvaði hann að saltið var búið

og ákvað að sigla sem leið lá í verslunina.

Hann þekkti ekki einn einasta mann, enginn kunnuglegur,

allir klæddir eftir útlendri tísku

og töluðu hraðmæltir á skoska tungu

sem hann hafði aldrei á ævinni heyrt.

            Hann fór aftur heim og hélt kyrru fyrir –

                        engir nema fuglarnir skildu hann nú.

            Ekkert nema fuglarnir og blómin

                        hét nú sínum réttu nöfnum.        

TAUMLEYSI                                      (ABANDONMENT)

Í húsi Pílatusar

Það er alltaf nóg af mat

á stóru borðinu hjá honum

og honum líkar vel

            ef þú kíkir

inn í kaffi

eða kannski í eilítið

            snemmbúið snarl

að kvöldi.

Hann vill að þú segir honum fréttir.

            Hann er með alls konar dót í kringum sig

            og gleðst yfir því að fólk komi við.

Engin ástæða fyrir þig að vera feiminn.

En áður en þú sest niður til að borða,

            áður en þú færð þér sæti,

                        áður en hann réttir þér diskinn þinn,

sýnir hann þér þvottaskál á fótum -

„Viltu þvo þennan óhroða af höndum þér?“

                                                            Aðalsteinn Ásberg Sigurðsson íslenskaði, 2005

                                                            Translated by Aðalsteinn Ásberg Sigurðsson, 2005